Ang ani ng US Treasury ay papalapit sa pinakamataas sa loob ng 20 taon! Ang krisis sa utang ng Amerika ay pumapasok na sa "mapanganib na zone". Ano pa ang magagawa ng Washington?

Ayon sa balita mula sa Wisdomong Pinansyal APP, ang pangmatagalang ani ng mga bond ng Estados Unidos ay malapit na sa pinakamataas na antas sa loob ng 20 taon, at ang mga dahilan ng pagtaas ng ani ay mukhang hindi pansamantala. Ang Washington ay patuloy na naglalabas ng malaking halaga ng utang upang punan ang budget deficit na hindi pa rin kumukupot. Mabagal din ang pagbaba ng inflation. Bukod dito, ang pagsigla ng pamumuhunan sa artificial intelligence (AI) ay nagpapanatili sa ekonomiya na sapat na malakas para mahirapan ang pagpapababa ng interest rate.

Dahil dito, sa utang na mahigit $40 trilyon, ang taunang gastos ng gobyerno ng Estados Unidos para sa interes ay umaabot ng halos $1 trilyon. Sinabi ni Torsten Slok, punong ekonomista ng Apollo Global Management, na sa bawat makukuhang $5 na buwis, $1 ay napupunta sa pagbabayad ng interes ng bond ng gobyerno, “Isa itong napakataas na numero, at patuloy pa itong tataas.”

Pataas ang gastos ng gobyerno ng Estados Unidos sa paghiram ng pera, at kaunti na lang ang mga madaling paraan upang pigilan ito. Inilarawan ni Pangulong Trump ng Estados Unidos noong Setyembre 28 na kabilang na ang paglutas mula sa paglago ng ekonomiya o inflation, maaari pa ring bayaran ng Amerika ang utang. At kung hindi masolusyunan ng economic growth at inflation ang problema, may natitirang mga policy option ang U.S. Treasury mula sa banayad hanggang radikal, kabilang ang mas pagdepende sa short-term borrowing, hanggang sa sukdulang limitahin ng Federal Reserve ang long-term yield.

Sa kasalukuyan, mas umaasa na ang U.S. Treasury sa pagpapalabas ng short-term treasury bills at bahagyang muling pagbili ng lumang utang upang mapabuti ang market liquidity. Kung mas lumala pa ang sitwasyon, kakailanganin na ng Federal Reserve na kumilos. Isa sa mga paraan ay ang malawakang pagbili ng long-term bonds, tulad ng “Operation Twist” noong 1961. Isa pa ay ang direktang pagtatakda ng cap sa long-term yield, isang patakarang huling ginamit ng Estados Unidos noong World War II.

Ibig sabihin, ang mga policymaker ay nakaharap sa isang “dalawang-nagkakasalungatang-pagpipilian”: kung mas gagamitin ang mga huling opsyon ng listahan ng policy tools, mas mapipigil ang pagtaas ng rate ngunit mas mataas din ang panganib na tumaas ang inflation, at mababawasan pa ang tiwala ng mga namumuhunan sa U.S. Treasury bonds.

Sinabi ni Jeffrey Gundlach, CEO ng DoubleLine Capital, sa isang kamakailang investment event: “Tayong lahat ay papalapit sa punto kung saan maliwanag na hindi komportable ang gobyerno sa kasalukuyang antas ng interest rate.”

Operation Twist

Kung magpapatuloy ang pagtaas ng yields, hindi na lang problema ng U.S. Treasury kung paano pamahalaan ang utang, kundi magiging tanong na kung kailangan muling makialam ng Federal Reserve sa bond market. Base sa mga dating hakbang, malamang na ang unang upgrade ay ang buong pagpapatupad muli ng “Operation Twist.” Ang estratehiya noong 1961 ay ang pagbebenta ng short-term debt at pagbili ng long-term bonds upang gawing pantay ang yield curve.

Sa madaling salita, hindi lang ito tungkol sa pagpapalawak ng money supply, kundi aktibong pag-aayos ng maturity structure ng assets at liabilities ng Federal Reserve para direktang impluwensyahan ang merkado ng long-term bonds. Kung patuloy na mataas ang long-term yield, ito ang maaaring unang depensa ng policymakers na medyo maingat o banayad.

Ngunit ang problema, para maging makabuluhan ang “Operation Twist”, dapat tumulong ang Federal Reserve, maliban na lang kung may malinaw na emergency sa pananalapi, malamang na magpipigil ang Fed. Kung walang suporta mula sa balance sheet ng Fed, sinabi ni Torsten Slok na limitado ang resources ng Treasury upang pababain ang rates.

Mas mahalaga, ang malawakang pagbili ng U.S. Treasury ay maaari ding magdulot ng kontensiyon sa hangganan ng policy. Binatikos ni Federal Reserve Chairman Waller ang malaking hawak ng Fed sa U.S. government bonds at iba pang securities na nagdudulot ng pagkalito sa hangganan ng monetary policy at debt management ng gobyerno. Nanawagan siyang magkaroon ng bagong “Treasury-Fed Accord,” kung saan magpupulong nang lantaran ang Fed Chairman at ang Treasury Secretary tungkol sa layunin ng balance sheet ng Federal Reserve at debt issuance ng Treasury. Ang isyung nasa likod nito: Kung palaki nang palaki ang presyon sa fiscal financing, hanggang saan dapat tumulong ang Fed sa Treasury na pampatatag sa bond market?

Pangongontrol ng Yield Curve

Kung kulang pa rin ang mga hakbang na katulad ng “Operation Twist,” ang susunod ay ang tunay na pagpapatupad ng yield curve control. Sa ganitong kaso, nangangako ang central bank ng walang limitadong pagbili ng government debt upang mapanatili ang long-term yield sa itinakdang upper limit.

Mas makapangyarihan ito kumpara sa “Operation Twist,” dahil nangako ang central bank sa merkado na bibili ng hindi alintana gaano karaming bond, basta hindi lalampas sa target na upper limit ang long-term yield.

Hindi ito unang karanasan ng Estados Unidos. Mula 1942 hanggang sa Treasury-Fed Accord ng 1951, itinakda ng Federal Reserve ang upper limit ng long-term U.S. bond yield sa 2.5% upang tumulong sa pagpopondo sa World War II at recovery pagkatapos ng digmaan. Ang Bank of Japan ay nagsagawa ng katulad na policy mula 2016 hanggang 2024.

Gayunman, ang pinakamalaking panganib ng yield curve control ay sa mismong lakas nito—ang pagpapababa ng financing cost. Dahil sa artipisyal na pagpapababa ng rate, kayang pagaanin ng yield curve control ang pulitikal na presyon mula sa fiscal deficit. Pero kapag nawala ang tiwala ng mga mamumuhunan na sa huli ay mababayaran sila ng kasinghalagang dolyar, ang pagbili ng bond para pababain ang rate ay maaaring mas magpalala pa sa inflation, na siya namang suliranin na sinusubukang itago ng patakarang ito.

Ayon kay Veronique de Rugy, Senior Fellow ng Mercatus Center ng George Mason University, sa huli, ang tanging paraan para malutas ang usapin ng utang ay bawasan ang gastusin, “Kailangan ng Kongreso ang fiscal adjustment. Sa madaling salita, magpatupad ng austerity. Hindi ito kayang gawin mag-isa ng Federal Reserve.”

Ibig sabihin, kapag naubos na ang kakayanan ng monetary policy tools, ang tunay na mangingibabaw sa katatagan ng utang ng Amerika ay fiscal policy pa rin. At ang dalawang pagbaba ng debt ratio sa kasaysayan ng Estados Unidos ay nagpapakita ng dalawang magkaibang landas.

Nagkakahiwalay na landas

Ayon kay John Higgins, Chief Economic Advisor ng Capital Economics, pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, dalawang beses lamang totoong nabawasan nang malaki ang debt-to-GDP ratio ng Estados Unidos, at magkaibang karanasan ang naranasan ng mga holders ng bonds sa parehong panahon.

Matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ang debt-to-GDP ratio ay bumaba mula humigit-kumulang 106% noong 1946 hanggang 23% noong 1974, kasabay na umakyat ang 10-year bond yield mula 2.2% hanggang 7.5%. Noong dekada 90, bumaba mula 48% hanggang 32% ang debt ratio, at bumaba rin ang yield.

Ano ang sanhi ng ganitong pagkakaiba? Nasa kombinasyon ng economic growth, inflation, interest rate, at fiscal discipline ang sagot.

Pagkatapos ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, pinagsama ng mababang gastos sa pangungutang at mataas na inflation ang nominal na economic growth rate na mas mataas kaysa yield ng U.S. bond. Ibig sabihin, kahit hindi gaanong mahigpit ang fiscal policy, ang paglago ng ekonomiya at presyo ay nakatulong sa pagbaba ng debt-to-GDP ratio.

Noong dekada 90, nagbago ang sitwasyon. Bahagyang mas mataas ang interest rates kaysa sa economic growth, kaya't ang gastos sa control at ang paglago ng buwis ang naging pangunahing puwersa sa pagbaba ng debt ratio. Sa madaling sabi, dito nagtrabaho ng malaki ang fiscal adjustment, hindi inflation.

Ngayon, umiikot pa rin ang policy path sa dalawang landas na ito: isa, sa pagpapababa ng utang sa pamamagitan ng austerity, kasabay ng pagbaba ng yield; at isa pa, umaasa sa financial repression at inflation, na pinahihintulutan ang yield na manatili o tumaas habang gumaganda ang debt ratio.

Ang problema, kumpara noong dekada 90, mas komplikado na ang fiscal environment ngayon. Mas malaki na ang bahaging mandatory spending sa pederal na budget kaysa dati at ayaw ng Kongreso ng pagtaas ng buwis at pagputol ng gastos. Ibig sabihin, kung hindi gustong gamiting solusyon ang austerity, maaari na lang umasa ang natitirang policy space sa financial repression, inflation, at administratibong interbensyon sa yield. Kaya, sa pananaw ni John Higgins, ang panganib ay “nakatuon” sa landas ng inflation, na makasasama sa mga bondholders.

Sa huli, marahil ang totoong kailangang harapin ng Estados Unidos ay kung paano gawing muling sustainable ang pagbabayad ng utang nang hindi sinasakripisyo ang fiscal credibility o muling pinapaatas ang inflation—hindi lang kung paano pababain ang bond yield. Kung hindi, mas marami mang policy tools ang magagamit ng Treasury o Federal Reserve, mas mataas rin ang maaaring bayaran sa katagalan.